Παθήσεις

Στεφανιαία νόσος

Η στεφανιαία νόσος αποτελεί την πρώτη αιτία θανάτων παγκοσμίως, με βάση τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας. Παρουσιάζεται συνήθως με προκάρδιο άλγος κατά την άσκηση (στηθάγχη προσπαθείας), αλλά μπορεί να εμφανιστεί και κατά την ξεκούραση (ασταθής στηθάγχη) ή και ως οξύ στεφανιαίο σύνδρομο.

Ανάλογα με την κατανομή των βλαβών στις στεφανιαίες αρτηρίες, η αντιμετώπιση γίνεται είτε χειρουργικά είτε διαδερμικά. Σήμερα, η τεχνική της αγγειοπλαστικής έχει εξελιχθεί δραματικά από την αρχική της σύλληψη από τον Dr Gruentzig, περιλαμβάνοντας εκτός από μπαλονάκια και stent, ειδικά εργαλεία αθηρεκτομής (rotational atherectomy, orbital atherectomy, Laser atherectomy), μεθόδους ενδοστεφανιαίας απεικόνισης (IVUS, OCT), μεθόδους αιμοδυναμικής αξιολόγησης των βλαβών (FFR, IFR) καθώς και πρωτοποριακές αντλίες αιμοδυναμικής υποστήριξης (Impella).

Εκτός από τίς τυπικές αθηρωματικές βλάβες, διαδερμικά μπορούν να αντιμετωπιστούν και οι χρόνιες ολικές αποφράξεις (chronic total occlusions) καθώς και οι αποφράξεις σε φλεβικά και αρτηριακά μοσχεύματα (LIMA, RIMA, saphenous vein grafts).

Σχετικές επεμβάσεις & θεραπείες

Δομικές καρδιοπάθειες

Ως δομικές καρδιοπάθειες ορίζονται οι παθήσεις που σχετίζονται με τις βαλβίδες της καρδιάς. Αποτελούν το πλέον σύγχρονο κεφάλαιο της Επεμβατικής Καρδιολογίας, ακολουθώντας το πνεύμα των καιρών προς τις μινιμαλιστικές θεραπείες με ταχεία αποκατάσταση για τον ασθενή και εξαιρετικά αποτελέσματα. Η διαδερμική αντιμετώπιση της σοβαρής αορτικής στένωσης (TAVI), της ανεπάρκειας μιτροειδούς (τόσο με τη συσκευή Mitraclip, όσο και με τοποθέτηση βαλβίδας διαδερμικά στην μιτροειδή -TMVR), της ανεπάρκειας πνευμονικής βαλβίδας (Melody valve placement), καθώς και της ανεπάρκειας τριγλώχινας, ξεκίνησαν ως πειραματικές θεραπείες για ασθενείς υψηλού χειρουργικού κινδύνου και εξελίσσονται σε ισοδύναμες θεραπείες με την παραδοσιακή χειρουργική αντιμετώπιση. Πολλαπλές μελέτες, όσον αφορά την TAVI (PARTNER trials, EVOLUT trial, SURTAVI trial) και το Mitraclip (COAPT trial), έχουν κατακυρώσει τη θέση των επεμβάσεων διαδερμικής αντιμετώπισης των δομικών καρδιοπαθειών στη σύγχρονη Ιατρική πραγματικότητα.

Σχετικές επεμβάσεις & θεραπείες

Χρόνια Θρομβοεμβολική νόσος

Η Χρόνια Θρομβοεμβολική Πνευμονική Υπέρταση (ΧΘΠΥ) είναι μια νόσος που οφείλεται στην παρουσία οργανωμένων θρόμβων στις πνευμονικές αρτηρίες (στις αρτηρίες των πνευμόνων). Οι θρόμβοι αυτοί προκαλούν στένωση ή ακόμα και απόφραξη των πνευμονικών αρτηριών, με συνέπεια την εμφάνιση πνευμονικής υπέρτασης (αυξημένης πίεσης στις αρτηρίες), που μακροπρόθεσμα οδηγεί σε ανεπάρκεια της δεξιάς κοιλίας της καρδιάς. Πολλοί ασθενείς με οξεία πνευμονική εμβολή μπορεί στο μέλλον να πασχίσουν από ΧΘΠΥ. Το μεγαλύτερο όμως ποσοστό ασθενών που πάσχουν από ΧΘΠΥ δεν έχουν διαγνωσμένο επεισόδιο οξείας πνευμονικής εμβολής, αλλά έχουν συνοδά νοσήματα του μηχανισμού πήξης του αίματος. Η πρόγνωση της νόσου, χωρίς θεραπεία, είναι κακή, με χαμηλά ποσοστά επιβίωσης στην πενταετία.

Πρώτης γραμμής θεραπεία είναι η χειρουργική αντιμετώπιση με πνευμονική ενδαρτερεκτομή. Σε ασθενείς που κρίνονται ως ανεγχείρητοι ή δεν υπάρχει η δυνατότητα χειρουργικής αντιμετώπισης, προσφέρεται η πνευμονική αγγειοπλαστική (BPA).

Σχετικές επεμβάσεις & θεραπείες

Συγγενείς καρδιοπάθειες

Ως συγγενείς καρδιοπάθειες ορίζονται οι παθήσεις της καρδίας που είναι παρούσες κατά την γέννηση. Το φάσμα των παθήσεων αυτών είναι εξαιρετικά μεγάλο και η αντιμετώπιση τους ποικίλει από απλή παρακολούθηση μέχρι χειρουργική αντιμετώπιση, ανάλογα με την φύση της διαταραχής.

Το ανοιχτό ωοειδές τρήμα (PFO) επιτρέπει την επικοινωνία του δεξιού με τον αριστερό κόλπο, που είναι φυσιολογική σε ένα έμβρυο, αλλά αποφράσσεται εντός εβδομάδων από την γέννηση. Η σύγκλειση του ανοιχτού ωοειδούς τρήματος (PFO closure) έχει ένδειξη σε ασθενείς με κρυπτογενές εγκεφαλικό επεισόδιο, δηλαδή κατόπιν εγκεφαλικού επεισοδίου όπου εκτός του ανοιχτού ωοειδούς τρήματος δεν υπάρχει άλλη πιθανή αιτιολογία.

Η ύπαρξη μεσοκολπικής ή μεσοκοιλιακής επικοινωνίας (ASD – VSD) προκαλεί αύξηση του όγκου αίματος στο δεξιό κόλπο και στη δεξιά κοιλία, οδηγώντας σταδιακά στην διάτασή της και σε δεξιά καρδιακή ανεπάρκεια. Η εύρεση τέτοιας επικοινωνίας με ταυτόχρονη διάταση των κοιλοτήτων της δεξιάς καρδιάς αποτελεί ένδειξη σύγκλεισής της με ομπρέλα. Σε ασθενείς με τετραλογία του Fallot, που έχουν χειρουργηθεί σε παιδική ηλικία, είναι συχνή η εμφάνιση ανεπάρκειας της πνευμονικής βαλβίδας και συνοδών αρρυθμιών. Σε αυτούς τους ασθενείς πραγματοποιείται διαδερμική αντικατάσταση της πνευμονικής βαλβίδας, με τεχνική παραπλήσια της διαδερμικής αντικατάστασης της αορτικής βαλβίδας (TAVI).

Παράλληλα, σε ασθενείς με ατρησία πνευμονικής βαλβίδας, υποπλασία δεξιάς κοιλίας ή ατρησία τριγλώχινας βαλβίδας, οι οποίοι σε παιδική/νεογνική ηλικία έχουν αντιμετωπιστεί χειρουργικά με Fontan, είναι συχνή η δημιουργία φλεβο-φλεβικών και αρτηριο-φλεβικών παράπλευρων επικοινωνιών. Αυτές οι παράπλευρες επικοινωνίες αυξάνουν τον όγκο αίματος στην δεξιά κυκλοφορία, με αποτέλεσμα να αυξάνουν τις πιέσεις και να καθιστούν λιγότερο λειτουργικό το σύστημα Fontan. Σε τέτοιες περιπτώσεις, πραγματοποιείται αποκλεισμός των φλεβο-φλεβικών και αρτηριο-φλεβικών παράπλευρων επικοινωνιών με coils, ώστε να ελαττωθεί η επιβάρυνση της δεξιάς κυκλοφορίας.

Τέλος, η υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια είναι η πάχυνση του τοιχώματος της καρδίας, που εκτός της χρόνιας υπέρτασης, μπορεί να οφείλεται και σε γενετικούς παράγοντες. Ένα ποσοστό των ασθενών με υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια εμφανίζει συμπτώματα δύσπνοιας, εύκολης κόπωσης, στηθάγχης και αισθήμα παλμών, λόγω της παρουσίας δυναμικής απόφραξης μεταξύ της αριστερής κοιλίας και της αορτής, που μιμείται τα συμπτώματα της σοβαρής στένωσης της αορτικής βαλβίδας. Στους ασθενείς που πάσχουν από αποφρακτική υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια, η θεραπεία εκλογής είναι η μυομεκτομή, που πραγματοποιείται χειρουργικά. Σε συγκεκριμένες περιπτώσεις όμως, μπορεί να πραγματοποιηθεί κατάλυση του μεσοκοιλιακού διαφράγματος διαδερμικά (alcohol septal ablation), όπου αποφεύγεται η στερνοτομή και επιτυγχάνεται ύφεση των συμπτωμάτων με ταχεία ανάρρωση του ασθενούς.

Περιφερική αρτηριακή νόσος

Ως περιφερική αρτηριακή νόσος χαρακτηρίζεται η εναπόθεση αθηρωματικών πλακών που προκαλούν στένωση των αρτηριών της συστηματικής κυκλοφορίας, με εξαίρεση την καρδία και τον εγκέφαλο. Οι κυριότερες αιτίες, όπως και στη στεφανιαία νόσο, είναι το κάπνισμα, η χρόνια υπέρταση, ο σακχαρώδης διαβήτης, η χρόνια νεφρική ανεπάρκεια και η δυσλιπιδαιμία. Τα συμπτώματα εξαρτώνται από τις αρτηρίες που πάσχουν, και όσον αφορά τα κάτω άκρα συνήθως είναι η διαλείπουσα χωλότητα (πόνος στις γάμπες κατά τη βάδιση). Σε πιο χρόνιες καταστάσεις μπορεί να εξελιχθεί σε σοβαρή ισχαιμία του άκρου, που απαιτεί άμεση αντιμετώπιση με στόχο την αποκατάσταση της αιμάτωσης. Όταν αφορά τις αρτηρίες των νεφρών, παρουσιάζεται με σοβαρή αρτηριακή υπέρταση, που δεν απαντά σε φαρμακευτική αγωγή με πολλαπλά φάρμακα.

Σχετικές επεμβάσεις & θεραπείες